Investeringen in re-intergratie verspild?

Onlangs stond er een artikel in Trouw dat de gelden die aan re-integratie van mensen met afstand tot de arbeidsmarkt besteed worden, geen zin hebben.

Dat geeft te denken…

Niet lang daarna zag ik een filmpje op You Tube over een filosoof die kinderen in Rotterdam Zuid beter laat presteren.
Ik werd daar erg blij van, ontroerd ook, dat het zo ‘eenvoudig’ kan.

Door mijn afscheid vorige week bij gemeente Culemborg, keek ik terug op het project BuurtVeiligheidsTeam dat ik begeleid heb.
Een project voor 4 jongeren en 2 volwassenen zonder diploma’s uit een kansarme wijk. Zij kregen een leerwerktraject aangeboden waarbij ze een diploma konden halen én preventief in de wijk aanwezig waren om de rust terug te brengen in de wijk, een initiatief van de bewoners uit de wijk.
En ik zag veel overeenkomsten van dit project met het project uit het filmpje. Een brede mensgerichte aanpak.  Met beweging, met filosofie en natuur.

Zo heb ik in de beginperiode één van de jongens opgedragen om 10 keer de trap bij de dijk op en af te rennen voor hij kwam werken, omdat hij anders zo stuiterde dat er niets met hem aan te vangen was.
In de loop van het project zijn de jongens (meer) gaan sporten.
Wat bleek is dat degenen die gingen kickboksen veel meer hun opgekropte energie en boosheid kwijt konden, een veel betere conditie kregen, veel meer zelfvertrouwen en veel meer respect voor andere mensen dan de voetballers en degenen die in de sportschool trainden.
Ik ben nooit een voorstander geweest van oosterse (vecht)sporten, maar hierdoor heb ik gezien hoe helpend het op meerdere vlakken kan zijn; lichaamsbeweging, (lichaams)beheersing, zelfvertrouwen en respect voor anderen.

En hoeveel interessante gesprekken ik niet met ze gevoerd heb op regenachtige middagen, als het geen zin had om de straat op te gaan. Over overeenkomsten en verschillen tussen het christendom en de islam, over ziektebeleving, over werk en geld, over spreekwoorden, over familie, over school en over maatschappelijke problemen.
De essentie van die gesprekken was niet dat ik hun vertelde hoe ze moesten denken en wat de ‘waarheid’ is. Juist niet, ik wilde meer weten en begrijpen van hun cultuur en ik vertelde hen over de Nederlandse cultuur en de geschiedenis en de ontwikkeling van de Nederlandse cultuur. Daar hebben we allemaal veel van geleerd. En bij de (jonge)mannen werd ook de kokervisie en het ‘slachtofferschap’ veel minder nu ze meer zicht hadden op het grote geheel.

En de natuur nam ik zelf mee. Een kastanje, een bloem, vertellen over mn tuin. Ik werd er meestal goedmoedig om uitgelachen. En toch keken ze buiten anders naar de natuur en naar dieren. Jammer dat ik, behalve vertellen over het gevolg van suikergebruik, niet meer met voeding heb kunnen doen 😉

Het was een langlopend, duur project.
En aan het eind waren en 5 deelnemers met een MBO 2 diploma en een beveiligingsdiploma. En misschien nog wel belangrijker, waren de jongens mannen geworden, rechtop lopend, je een goede hand gevend, aankijkend en (veel meer) het leven in eigen hand nemend.

Tel ook nog de neveneffecten mee, van bewoners in de wijk die zich serieus genomen hebben gevoeld, van andere kansarme jongeren die zien dat er toch wel mogelijkheden zijn, en wat deze (jonge)mannen –nu of later- hun kinderen doorgeven.

Dit project heeft dus om veel meer gedraaid dan alleen re-integratie. Het heeft gedraaid om mensen.
In mijn ogen is dit project z’n geld en energie waard geweest.

Maar ja, wie bepaald wanneer iets succesvol is?

 

2 Responses to Investeringen in re-intergratie verspild?

  1. Het sleutelwoord is weer eens investeringen. Als het niet mogelijk is om ieder burger een formele job in de economie te geven, waarom kunnen we dan niet toelaten dat mensen eigenlijk niet werken in de formele economie en hen de middelen geven om de dingen te kunnen kopen die ze nodig hebben om te kunnen leven.
    Ons onderwijs is er op gericht om mensen klaar te stomen voor een carriere en hen te motiveren om hard te willen werken.
    Als ik bedenk dat in de stad Brussel tot 90% van de zogenaamde allochtone jongeren werkloos zijn, dan vraag ik me eerlijk gezegd af hoe het mogelijk is dat hun jongere broers die nog op de schoolbanken zitten nog bereid zijn om naar school te willen gaan. Ze zien toch ook dat het onderwijsproject dat hun voorgeschoteld wordt hen niet aan een betaalde job zal kunnen helpen.
    Is het dan überhaupt zinvol deze mensen als investeringsmateriaal te zien en moeten we hen niet eerder leren denken en de problemen die zich voordoen in hun omgeving leren herkennen zodat ze zich, geïnspireerd door de Islam kunnen behelpen?
    Ik heb een oranje sweat-shirt laten bedrukken met de tekst: “What money would you need on board of the U.S.S. Ronald Reagan on a lifetime mission?”. Aan boord van een marineschip heeft de bemanning tijdens een missie namelijk geen geld nodig. Als we onze wereld wilden inrichten als het grootst mogelijke schip dat fysisch mogelijk is, de wereld zelf dus, dan zouden we kunnen Star Trek spelen in het echt. Als we toch alle computers ter wereld kunnen aan elkaar koppelen in het internet, moet dat voor de mensen die er mee werken toch ook kunnen.
    Misschien moeten we alleen maar leren “verkeren” om als antropomorfe levende robotten met een afstandsbediening met geluid te kunnen handelen en elkaar te dienen met als ideaal een 0 te zijn. De nul is namelijk het belangrijkste punt op een meetlat omdat vandaar alle metingen beginnen. Mensen die zeggen “Gij zijt een grote nul” om iemand te willen kleineren zijn dus eigenlijk te dom om de breedte van een schoendoos te meten.

    Permalink
  2. Dankjewel voor deze positieve terugblik; het geeft een mens moed!

    Permalink

Comments are closed.